فیبروم رحم فیبروم رحم فیبروم یا فیبروم رحم چیست؟ | فیبروم



فیبروم ها یا فیبروم ها تومورهای خوش خیم، غیرسرطانی و مونوکلونال هستند که شایع ترین توده لگنی هستند و از کلاژن، فیبرونکتین و پروتئوگلیکان تشکیل شده اند. در این مقاله قصد داریم همه چیز در مورد فیبروم رحم را برای شما توضیح دهیم و به تمامی سوالات شما در این زمینه پاسخ دهیم پس با ما همراه باشید. علل فیبروم رحمی شایع ترین عارضه اندیکاسیون هیسترکتومی است و بروز آن در زنان به عوامل مختلفی بستگی دارد از جمله: ژنتیک: این عامل به ناهنجاری های کروموزومی و نامنظمی کلاژن در کلوئید بستگی دارد. هورمون ها: باید بگوییم استروژن و پروژسترون تاثیر بسزایی در رشد فیبروم ها دارند. چاقی و قاعدگی زودرس عواملی هستند که باعث افزایش تولید هورمون استروژن و در نتیجه تشکیل فیبروم می شوند. از جمله عواملی که باعث کاهش تولید هورمون استروژن می شود سیگار است، اما با ورزش و چند برابری (پاریتی) می توان نقش محافظتی را در این راستا اعمال کرد. فاکتورهای رشد: فاکتورهای رشد، پروتئین ها یا پلی پپتیدهای تولید شده به صورت محلی توسط سلول های ماهیچه صاف و فیبروبلاست ها، رشد فیبروم ها را عمدتاً با افزایش ماتریکس خارج سلولی افزایش می دهند. باید بگوییم که بسیاری از این عوامل رشد در فیبروم ها بیش از حد بیان می شوند. سن: بروز فیبروم رحم با افزایش سن افزایش می یابد. عوامل هورمونی درون زا: اگر قرار گرفتن در معرض هورمون های درون زا زیاد باشد، همانطور که در اوایل قاعدگی (قاعدگی کمتر از 10 سال) دیده می شود، خطر فیبروم رحم افزایش می یابد و قاعدگی دیررس خطر فیبروم رحم را کاهش می دهد. دادن سابقه خانوادگی: خطر فیبروم رحم در بستگان درجه یک زنان فیبروم 2.5 برابر افزایش می یابد. نژاد: زنان سیاه پوست بیشتر از زنان سفیدپوست فیبروم دارند. (صرف نظر از عوامل خطر شناخته شده) وزن: به ازای هر 10 کیلوگرم افزایش وزن بدن و با افزایش شاخص توده بدنی (BMI)، خطر ابتلا به فیبروم 21 درصد افزایش می یابد. رژیم غذایی: رژیم غذایی غنی از گوشت گوساله یا سایر انواع گوشت قرمز و ژامبون، بروز فیبروم را افزایش می دهد، در حالی که رژیم غذایی سرشار از سبزیجات سبز خطر ابتلا را کاهش می دهد. ورزش: زنانی که در گروه بیشترین فعالیت بدنی (تقریباً ۷ ساعت در هفته) هستند، نسبت به زنانی که در گروه کم‌ترین فعالیت بدنی (کمتر از ۲ ساعت در هفته) قرار دارند، بسیار کمتر در معرض ابتلا به فیبروم هستند. داروهای ضد بارداری خوراکی: هیچ رابطه قطعی بین داروهای ضد بارداری خوراکی و بروز فیبروم وجود ندارد. به نظر نمی رسد تشکیل فیبروم های جدید تحت تأثیر استفاده از داروهای ضد بارداری خوراکی باشد. هورمون درمانی یائسگی: در اکثر زنان یائسه مبتلا به فیبروم، هورمون درمانی باعث تحریک رشد فیبروم نمی شود. اگر فیبروم ایجاد شود، به احتمال زیاد پروژسترون علت آن است. بارداری: با افزایش جفت، میزان بروز و تعداد فیبروم های واضح بالینی کاهش می یابد. روند تغییر شکل میومتر در دوره پس از زایمان، چه زایمان طبیعی باشد و چه زایمان سزارین که به دلیل آپوپتوز و از بین رفتن تمایز ایجاد می شود، ممکن است علت پسرفت فیبروم باشد. آسیب بافتی: آسیب سلولی یا التهاب ناشی از عوامل محیطی، عفونت یا هیپوکسی، به عنوان مکانیسم شروع تشکیل فیبروم پیشنهاد شده است. بروز میوم در زنان با سابقه عفونت های مقاربتی، سابقه استفاده از IUD یا سابقه تماس با تالک افزایش نمی یابد. ویروس هرپس سیمپلکس نوع 1 و 2، کلامیدیا در فیبروم یافت نمی شود. علائم فیبروم رحمی خونریزی غیر طبیعی: باید بگوییم که این عامل هنوز به وضوح با منوراژی تایید نشده است. درد: درد لگن در زنان مبتلا به فیبروم کمی بیشتر از زنان بدون فیبروم است. علائم ادراری: فیبروم ممکن است باعث علائم ادراری شود و افزایش اندازه رحم مرتبط با فیبروم با علائم ادراری همراه است. تشخیص فیبروم رحم با معاینه لگنی: در معاینه لگنی، معمولاً بر اساس کشف رحم بزرگ، نامنظم، سفت و غیر حساس، می توان فیبروم های ساب سروز و داخل جداری مهم بالینی را تشخیص داد. اندازه رحم که با معاینه دو دستی ارزیابی می شود، حتی در اکثر خانم هایی که BMI آنها بیش از 30 است، در معاینه پاتولوژی ارتباط خوبی با اندازه و وزن رحم دارد. در مواردی که تشخیص تقریباً قطعی است، معاینه معمول سونوگرافی ضروری نیست. با این حال، تشخیص قطعی فیبروم های زیر مخاطی اغلب نیاز به سونوگرافی، هیستروسکوپی یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) دارد. تصویربرداری: در زنان علامت دار، متخصص زنان و زایمان اغلب از روش های پزشکی و غیر تهاجمی یا جراحی استفاده می کنند که اغلب به ارزیابی صحیح اندازه، تعداد و محل فیبروم بستگی دارد. شایان ذکر است که سونوگرافی در دسترس ترین و کم هزینه ترین روش تصویربرداری برای افتراق فیبروم از سایر مشکلات پاتولوژیک لگن است و برای ارزیابی رحم هایی که حجم کمتری دارند قابل اعتماد است. درمان فیبروم رحمی بیمار پس از مراجعه به جراح، متخصص زنان و زایمان، تحت درمان فیبروم قرار می گیرد. در این راستا، متخصص زنان و زایمان درمان های زیر را برای برداشتن فیبروم اعمال می کند که عبارتند از: انتظار و نظارت: عدم درمان فیبروم به ندرت باعث ایجاد مشکل می شود (به جز زنانی که از کم خونی ناشی از منوراژی رنج می برند). طبی: در این نوع درمان، بیمار با مصرف داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی میزان خونریزی ناشی از منوراژی را کاهش می دهد. درمان جراحی: این نوع درمان شامل: میومکتومی شکمی، میومکتومی سزارین و همزمان، میومکتومی لاپاروسکوپی، میومکتومی هیستروسکوپی، آمبولیزاسیون شریانی است. رحم، انسداد شریان رحمی، سونوگرافی متمرکز با هدایت رزونانس مغناطیسی. نکاتی در مورد درمان فیبروم رحم در زنان بدون علائم فیبروم که می خواهند در آینده نزدیک باردار شوند، با بررسی حفره رحم از طریق سونوگرافی، هیستروسکوپی یا ام آر آی، اطلاعات مفیدی در مورد وجود فیبروم زیر مخاطی و تأثیر احتمالی آنها بر باروری . اگر تغییری در شکل حفره رحم ایجاد نشود، فیبروم نیازی به درمان ندارد و بیمار باردار می شود. اگر شکل حفره رحم تغییر کند، میومکتومی (هیستروسکوپی شکم) را می توان در نظر گرفت. هازگ متخصص زنان و زایمان می تواند میومکتومی لاپاروسکوپی و بستن چند لایه میومتر را انجام دهد. در زنان بدون علامت که مایل به حفظ باروری نیستند، باید تحت نظر باشد (انتظار مراقب). در این موارد لازم است به صورت دوره ای علائم بیمار بررسی شود و لگن برای ارزیابی اندازه رحم بررسی شود. در زنان علامت دار که مایل به حفظ باروری هستند و علامت اولیه آنها خونریزی غیرطبیعی است، سطح هموگلوبین پایه باید اندازه گیری شود، زیرا ممکن است با کم خونی همزمان باشد. اگر شکل حفره رحم تغییر کند، باید میومکتومی (هیستروسکوپی یا شکمی) در نظر گرفته شود. در زنان با درد یا علائم فشار عمدتاً مرتبط با فیبروم، میومکتومی، هیسترکتومی و ناف شریان رحمی یا سونوگرافی متمرکز ممکن است استفاده شود. در زنان علامت دار که نمی خواهند باروری را حفظ کنند، اگر در آن مقطع زمانی هیچ درمانی مطلوب نباشد، می توان از رویکرد نظارتی (انتظار مراقب) استفاده کرد. زنان پیش از یائسگی علامت دار ممکن است تا زمان یائسگی، زمانی که علائم اغلب فروکش می کند، یک رویکرد نظارتی را بخواهند. در این موارد می توان از میومکتومی (هیستروسکوپی، شکم یا لاپاراسکوپی)، هیسترکتومی (واژینال، لاپاراسکوپی یا شکمی) یا آمبولیزاسیون شریان رحمی استفاده کرد. باروری و فیبروم های رحمی وجود فیبروم های زیر مخاطی میزان باروری را کاهش می دهد و حذف آنها میزان باروری را افزایش می دهد. فیبروم های ساب سروز بر باروری تأثیری ندارند، اما حذف آنها باعث افزایش باروری می شود. فیبروم های داخل جداری ممکن است باروری را اندکی کاهش دهند، اما حذف آنها باعث افزایش باروری و بارداری نمی شود. تا زمانی که ثابت نشود که فیبروم های داخل جداری باروری را کاهش می دهند و میومکتومی باروری را افزایش می دهد، میومکتومی جراحی نباید تشویق شود.

منبع: نی نی نیوز

دیدگاهتان را بنویسید